Η λέξη adventure βρίσκεται πλέον παντού. Πάνω σε μοτοσικλέτες, μπουφάν, βαλίτσες, διαφημίσεις και βίντεο. Κάποιες φορές περιγράφει μια πραγματική δυνατότητα. Άλλες φορές είναι απλώς ένα ακριβό αυτοκόλλητο πάνω στην επιθυμία μας να πιστέψουμε ότι μπορούμε να πάμε παντού.

Δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Οι περισσότεροι αγοράζουμε και λίγο από το συναίσθημα που συνοδεύει μια μηχανή. Το λάθος αρχίζει όταν μπερδεύουμε την κατηγορία της μοτοσικλέτας με τη δική μας ικανότητα.

Μια μεγάλη adventure μπορεί να έχει τροχό 21 ιντσών, μεγάλη απόσταση από το έδαφος και αναρτήσεις που καταπίνουν κακοτεχνίες. Παραμένει όμως βαριά. Στο χώμα, όταν η ταχύτητα πέσει και η ισορροπία χαθεί, το βάρος γίνεται ένας πολύ ειλικρινής λογαριασμός.

Το ότι μια μοτοσικλέτα μπορεί να περάσει από έναν δρόμο δεν σημαίνει ότι κάθε αναβάτης πρέπει να την περάσει. Ούτε σημαίνει ότι πρέπει να την οδηγήσει σαν enduro.

Η χαρά μεγαλώνει όταν σταματήσεις να παίζεις έναν ρόλο και αρχίσεις να οδηγείς τη μηχανή που πραγματικά έχεις, με την εμπειρία που πραγματικά διαθέτεις. Μπορείς να γυρίσεις πίσω όταν οι συνθήκες αλλάξουν. Η επιστροφή δεν είναι ήττα. Είναι μέρος της οδήγησης.

Η σωστή ερώτηση δεν είναι «ποια είναι η καλύτερη adventure;». Είναι πόσο μακριά ταξιδεύεις, πόσες ώρες μένεις στη σέλα, πόσο συχνά μπαίνεις πραγματικά σε χώμα και τι θέλεις να νιώθεις όταν οδηγείς.

Η λέξη μπορεί να είναι γραμμένη στο ντεπόζιτο. Το νόημά της, όμως, γράφεται μόνο με τον τρόπο που οδηγείς.