Ο Πλαταμώνας έχει έναν τρόπο να σε κρατά κοντά στη θάλασσα, ακόμη κι όταν έχεις ήδη αποφασίσει να ανέβεις στο βουνό. Ο αέρας, το φως, η μυρωδιά του καλοκαιριού — όλα σε τραβούν προς τα κάτω. Κι όμως, λίγο πιο πάνω, ο δρόμος αρχίζει να γυρίζει προς τον Παλαιό Παντελεήμονα και το τοπίο αλλάζει.

Ο Παλαιός Παντελεήμονας δεν χρειάζεται μεγάλη εισαγωγή. Πέτρα, πλατεία, παλιά σπίτια, η σκιά του Ολύμπου. Αν φτάσεις νωρίς, πριν γεμίσουν τα τραπέζια και οι δρόμοι, ακούς ακόμη τον τόπο πίσω από την τουριστική του φήμη.

Από εκεί και μετά, η διαδρομή προς τη Λίμνη Κατή αφήνει σταδιακά την τακτοποιημένη πλευρά του ταξιδιού. Η άσφαλτος παραχωρεί τη θέση της στο χώμα, η ταχύτητα πέφτει και η προσοχή αλλάζει αντικείμενο.

Δεν ήταν enduro και δεν χρειαζόταν να γίνει. Μια μεγάλη adventure μπορεί να σε πάει βαθιά σε έναν τόπο χωρίς να μετατρέψει κάθε χωματόδρομο σε δοκιμασία ηρωισμού. Ο σκοπός δεν ήταν να νικήσω τον δρόμο. Ήταν να περάσω από αυτόν.

Η Λίμνη Κατή δεν εμφανίζεται σαν θεαματική αποκάλυψη. Έρχεται πιο ήσυχα. Υπάρχουν μέρη που τα θυμάσαι επειδή ήταν εντυπωσιακά. Υπάρχουν και άλλα που μένουν επειδή σε βρήκαν στη σωστή εσωτερική ταχύτητα.

Από τη θάλασσα στον παλιό οικισμό και από εκεί στο χώμα, η διαδρομή έχει ήδη μια φυσική αφήγηση. Απομακρύνεσαι από το γνώριμο, πέφτει η ταχύτητα, φτάνεις σε έναν ήσυχο τόπο και επιστρέφεις λίγο διαφορετικός από τον άνθρωπο που ξεκίνησε το πρωί.

Δεν χρειάζεται κάθε ταξίδι να είναι μακρινό. Χρειάζεται να είσαι εκεί όταν συμβαίνει.