Μετά τα σαράντα, το παράξενο δεν είναι ότι μεγαλώνεις.
Είναι ότι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να γίνεσαι μόνο όσα απαιτεί η ζωή από εσένα. Η δουλειά σου, οι υποχρεώσεις σου, οι άνθρωποι που βασίζονται επάνω σου. Οι ημέρες γεμίζουν με πράγματα χρήσιμα και αναγκαία, αφήνοντας όλο και λιγότερο χώρο για εκείνα που δεν χρειάζεται να υπηρετούν κάποιον σκοπό.
Κάπου εκεί, αρκετοί επιστρέφουν στη μοτοσικλέτα.
Κάποιοι είχαν οδηγήσει παλαιότερα. Την άφησαν όταν η ζωή έγινε πιο απαιτητική και τώρα, έπειτα από χρόνια, θυμούνται ξανά μια αίσθηση που νόμιζαν ότι είχε χαθεί. Άλλοι δεν είχαν ποτέ μηχανή. Τη σκέφτονταν όμως για χρόνια, μέχρι που κατάλαβαν ότι οι επιθυμίες που αναβάλλονται διαρκώς δεν παραμένουν για πάντα διαθέσιμες.
Ο ένας επιστρέφει σε κάτι που γνώριζε.
Ο άλλος συναντά επιτέλους κάτι που περίμενε.
Και οι δύο, όμως, αναζητούν περίπου το ίδιο πράγμα: λίγο χώρο που να τους ανήκει.
Η μοτοσικλέτα σε αυτή την ηλικία δεν είναι απαραίτητα μια προσπάθεια επιστροφής στη νεότητα. Συνήθως είναι κάτι πιο ήσυχο και πιο ουσιαστικό. Δεν θέλεις να γίνεις ξανά είκοσι. Θέλεις να θυμηθείς ότι, εκτός από όσα έχτισες και όσα οφείλεις, υπάρχει ακόμη μέσα σου ένας άνθρωπος που μπορεί να επιλέξει έναν δρόμο μόνο και μόνο επειδή θέλει να δει πού οδηγεί.
Στα είκοσι, η μηχανή μπορεί να είναι ταχύτητα, ένταση ή επίδειξη.
Μετά τα σαράντα γίνεται συχνά χρόνος.
Ένα πρωινό χωρίς τηλέφωνα. Μερικές ώρες χωρίς εξηγήσεις. Ένας δρόμος που δεν χρειάζεται να καταλήγει κάπου σημαντικά για να αξίζει τη διαδρομή.
Πάνω στη μηχανή δεν περισσεύει πολύς χώρος για όσα σε ακολουθούν στην υπόλοιπη ημέρα. Ο δρόμος απαιτεί την παρουσία σου. Ο αέρας, οι στροφές, οι αλλαγές της θερμοκρασίας και οι μυρωδιές του τόπου επαναφέρουν τις αισθήσεις σε μια ζωή που συχνά περνά μπροστά από οθόνες, προγράμματα και κλειστές πόρτες.
Δεν εξαφανίζονται τα προβλήματα.
Απλώς, για λίγο, παύουν να καταλαμβάνουν ολόκληρο τον ορίζοντα.
Υπάρχει και κάτι ακόμη που αλλάζει. Ένας άνθρωπος που έχει περάσει τα σαράντα δεν κοιτάζει τον κόσμο όπως τον κοιτούσε στα είκοσι. Έχει χάσει ανθρώπους, έχει απογοητευτεί, έχει πετύχει πράγματα που κάποτε θεωρούσε σπουδαία και έχει ανακαλύψει ότι δεν ήταν πάντοτε αρκετά. Γνωρίζει πλέον πως ο χρόνος δεν είναι μια ατελείωτη υπόσχεση.
Γι’ αυτό και μια διαδρομή μπορεί να αποκτήσει διαφορετικό βάρος.
Ένα χωριό, ένα βουνό, ένας καφές σε έναν τόπο όπου δεν γνωρίζεις κανέναν. Πράγματα ασήμαντα για όποιον βιάζεται, αλλά πολύτιμα για εκείνον που έχει αρχίσει να καταλαβαίνει πόσο γρήγορα περνούν οι εποχές της ζωής.
Η επιστροφή στη μοτοσικλέτα έχει και τη γεύση της αναγνώρισης. Κάποιες κινήσεις επιστρέφουν από μόνες τους. Ο ήχος του κινητήρα, το βάρος στη στροφή, η στιγμή που κλείνει η ζελατίνα και ο υπόλοιπος κόσμος απομακρύνεται λίγο. Δεν είναι ακριβώς νοσταλγία. Είναι η συνάντηση με μια παλαιότερη πλευρά του εαυτού σου που δεν εξαφανίστηκε· απλώς περίμενε.
Για εκείνον που ξεκινά πρώτη φορά, η εμπειρία είναι διαφορετική. Δεν ξαναβρίσκει κάτι χαμένο. Αποδεικνύει στον εαυτό του ότι δεν έχουν τελειώσει όλες οι πρώτες φορές.
Και αυτό, μετά από μια ηλικία, έχει ιδιαίτερη σημασία.
Όσο περνούν τα χρόνια, συνηθίζουμε να μετράμε τη ζωή με όσα ολοκληρώσαμε: σπουδές, δουλειά, οικογένεια, σπίτι, ευθύνες. Σαν να υπάρχει ένα σημείο μετά το οποίο δεν ξεκινάς πλέον καινούργια πράγματα· απλώς συντηρείς όσα ήδη δημιούργησες.
Η μοτοσικλέτα μπορεί να διακόψει αυτή τη βεβαιότητα.
Σου θυμίζει ότι μπορείς ακόμη να μάθεις, να ανακαλύψεις, να βρεθείς μπροστά σε κάτι που δεν γνωρίζεις. Ότι δεν είσαι μόνο το άθροισμα των επιλογών που έκανες μέχρι σήμερα. Παραμένεις και όσα μπορείς ακόμη να επιλέξεις.
Δεν χρειάζεται να διασχίσεις ηπείρους ούτε να μετατρέψεις τη ζωή σου σε περιπέτεια. Μερικές φορές αρκεί να φύγεις ένα πρωινό και να επιστρέψεις το απόγευμα από έναν δρόμο που δεν είχες ξανακάνει. Η απόσταση μπορεί να είναι μικρή, αλλά ο χώρος που ανοίγει μέσα σου μεγαλύτερος.
Ίσως γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι πλησιάζουν τη μοτοσικλέτα σε αυτή την ηλικία.
Όχι επειδή αρνούνται ότι μεγάλωσαν, αλλά επειδή δεν θέλουν να γεράσουν πριν από την ώρα τους. Όχι για να εγκαταλείψουν τη ζωή που έχτισαν, αλλά για να διατηρήσουν μέσα της κάτι που δεν μετριέται μόνο με ευθύνες και αποτελέσματα.
Δεν είναι κρίση ηλικίας να επιθυμείς ακόμη κάτι δικό σου.
Κρίση είναι να πιστέψεις ότι, επειδή έφτασες μέχρι εδώ, οφείλεις πλέον να μείνεις ο ίδιος.
Η μηχανή δεν επιστρέφει τα χρόνια που πέρασαν. Μπορεί όμως να δώσει διαφορετικό βάθος σε εκείνα που έρχονται.
Και ίσως τελικά να μην άργησες καθόλου.