Ιστορίες από τον δρόμο

Κόκκινο Νερό

Η ακτή μας

Κάθομαι σ’ ένα ξύλινο παγκάκι, εδώ, στο Κόκκινο Νερό, μπροστά στη θάλασσα. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου σημεία.

Μου αρέσει που μπορώ να αλλάξω γνώμη στη διαδρομή. Να δω έναν δρόμο και να αναρωτηθώ πού βγαίνει.

Σε μια πλατεία, σ’ ένα μικρό χωριό της Πίνδου, έπινα τον καφέ μου και χάζευα έναν ηλικιωμένο που χάζευε τη μηχανή μου.

Η περιπέτεια δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, χώμα ή σύνορα. Είναι ο δρόμος που διαλέγει ο καθένας, με τον δικό του ρυθμό.

Όταν ήμουν είκοσι, πίστευα ότι στα σαράντα θα ήξερα τι κάνω. Τώρα ξέρω κυρίως πώς να το παρουσιάζω.